Did you shrug me off, or did you leave me behind?
విధిలించుకున్నావా? లేక వదిలెళ్లిపోయావా?
— కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు దొరకకపోయినా, జ్ఞాపకాలు మాత్రం మిగిలిపోతాయి.
రచన: Rahul Vemula
నిన్ను తొలిసారి చూసినప్పుడు తెలియదు... నువ్వు నా జీవితంలో ఓ అందమైన జ్ఞాపకమవుతావో, లేక జీవితాంతం వెంటాడే ఓ ప్రశ్నగా మిగిలిపోతావో...
నీతో మొదలైన పరిచయం స్నేహంగా మారింది, ఆ స్నేహం నా మనసులో ప్రేమగా చిగురించింది... నువ్వు పలికిన ప్రతి మాట ఓ మధుర జ్ఞాపకమైంది, నువ్వు నవ్విన ప్రతి క్షణం నా ప్రపంచానికి ఓ కొత్త అర్థమైంది...
నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పడానికి నా మనసు ఎంతగానో ఎదురుచూసింది... నువ్వు నా ప్రేమను అంగీకరించిన ఆ క్షణం, నా జీవితానికి అంతకంటే గొప్ప బహుమతి లేదనిపించింది...
కానీ కాలం రాసిన కథలో మనసులకే తెలియని మలుపులుంటాయని, మనసారా ప్రేమించినంత మాత్రాన మనకు నచ్చిన ముగింపు దక్కదని అప్పుడు నాకు తెలియదు...
ఒక్క నెల రోజుల దూరం... కానీ ఆ దూరం వెనుక దాగిన మౌనం నా జీవితంలో అంతులేని నిరీక్షణగా మారుతుందని ఊహించలేదు...
నువ్వు తిరిగొచ్చావని తెలిసినా, నాతో మాట్లాడటానికి నీ మనసు రాలేదని తెలిసినా, నీ వెనుకే సమాధానాల కోసం పరుగెత్తిన ఆ పిచ్చి మనసును ఎలా ఆపాలో నాకు తెలియలేదు...
అసలు నన్ను విధి నీ నుంచి విడదీసిందా? లేక నువ్వే నా నుంచి విడిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నావా?
మన మధ్య ఏం మారిందో చెప్పే ఒక్క మాట కోసం, నా తప్పేంటో తెలుసుకోవాలనే చిన్న ఆశ కోసం, ఎన్నిసార్లు నీకు సందేశాలు పంపానో... ఎన్నిసార్లు నీ ఫోన్ మోగాలని ఎదురుచూశానో... ఎన్నిసార్లు నా ప్రశ్నలకు నేనే సమాధానాలు వెతుక్కున్నానో...
కానీ నువ్వు మౌనాన్నే ఎంచుకున్నావు... నేనేమో ఆ మౌనంలోనూ ఏదో ఒక అర్థాన్ని వెతుక్కుంటూ ఉండిపోయాను...
నిజం చెప్పాలంటే, నువ్వు వెళ్లిపోయిన బాధకంటే ఎందుకు వెళ్లిపోయావో తెలియని బాధే ఎక్కువైంది... నిన్ను కోల్పోయాననే వాస్తవం కంటే నిన్ను కోల్పోవడానికి కారణమేంటో తెలియని అయోమయమే నన్ను ఎక్కువగా కుంగదీసింది...
కళాశాల చివరి రోజున మళ్లీ ఎదురుపడ్డప్పుడు గుర్తుందా? మాట్లాడుకోవడానికి ఎన్నో విషయాలున్నా, ఒక్క మాట కూడా బయటకు రాని ఆ క్షణం...
ఒకప్పుడు గంటల తరబడి మాట్లాడుకున్న మనం, ఆ రోజు కళ్లతో పలకరించుకుని మౌనంగా దూరమైపోయాం...
మన మధ్య ప్రేమ ముగిసిందో, స్నేహం ముగిసిందో, లేక మనల్ని కలిపిన ఆ అనుబంధమే కాలం చేతిలో ఓడిపోయిందో... తెలియకుండానే మన దారులు వేరయ్యాయి...
ఆ రోజు మన కళ్లలో ఏముందో నాకు తెలియదు... కానీ నా కళ్లలో మాత్రం చెప్పలేకపోయిన మాటలెన్నో, అడగలేకపోయిన ప్రశ్నలెన్నో, వదులుకోలేకపోయిన జ్ఞాపకాలెన్నో ఉన్నాయి...
రోజులు గడిచాయి... సంవత్సరాలు దొర్లిపోయాయి... జీవితం ఎన్నో కొత్త పాఠాలు నేర్పించింది... బాధ్యతలు పెరిగాయి, అనుభవాలు మారాయి, మనుషుల్ని అర్థం చేసుకునే విధానం కూడా మారింది...
కానీ అప్పుడప్పుడు ఏదో ఓ జ్ఞాపకం అప్పటి రోజుల్లోకి నన్ను తీసుకెళ్తుంది... నువ్వు ఎదురుగా కనిపించకపోయినా, నీతో గడిపిన క్షణాలు నా మనసులో మళ్లీ ప్రాణం పోసుకుంటాయి...
అప్పుడు నాకో సందేహం కలుగుతుంది...
నిజంగా నేను నిన్ను మర్చిపోలేకపోతున్నానా? లేక నువ్వున్న రోజుల్లోని నన్ను ఇంకా వదులుకోలేకపోతున్నానా?
నిన్ను ప్రేమించిన ఆ అబ్బాయి... నీ ఒక్క పలకరింపుతో రోజంతా సంతోషంగా గడిపిన ఆ అబ్బాయి... నీ మౌనాన్ని కూడా ఏదో ఒక ఆశతో అర్థం చేసుకున్న ఆ అబ్బాయి... ఈ రోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే నాకే ఒక అపరిచితుడిలా కనిపిస్తున్నాడు...
అతనికి ప్రేమంటే నమ్మకం... ప్రేమంటే కలిసి నడవడం... ప్రేమంటే ఎంత కష్టమైనా ఒకరినొకరు వదులుకోకపోవడం...
కానీ జీవితం అతనికి నేర్పించిన పాఠం వేరు... మనసు ఎంత నిజాయితీగా ప్రేమించినా, ఎదుటి మనసులో అదే ప్రేమ ఉండాలని నియమం లేదని... ఒకరి జీవితంలో మనం శాశ్వతంగా ఉండాలనుకున్నా, వారి జీవితంలో మనకు ఓ స్థానం ఉండకపోవచ్చని...
నిన్ను నిందించాలని ఈ రోజు రాయడం లేదు... నువ్వు తిరిగి రావాలని కూడా రాయడం లేదు... నువ్వు నా బాధను అర్థం చేసుకోవాలని, నా ప్రేమ గొప్పదని ఒప్పుకోవాలని ఇప్పుడు నిన్ను అడగడం లేదు...
ఎందుకంటే, ఇన్నేళ్ల తర్వాత కూడా నాకు సమాధానం రాలేదనే నిజాన్ని ఇప్పుడు నేను అర్థం చేసుకోవాలి...
నీ మౌనానికి నీ కారణాలు ఉండవచ్చు... నాకు తెలియని నీ పరిస్థితులు ఉండవచ్చు... లేదా నువ్వు నాతో కలిసి నడవకూడదని నీ మనసులో అప్పుడే నిర్ణయించుకుని ఉండవచ్చు...
ఏదేమైనా, నువ్వు చెప్పని కారణాన్ని ఊహించుకుంటూ నా జీవితాన్ని ప్రశ్నల మధ్యే గడపలేను కదా!
నువ్వు నన్ను విధి చేతిలో వదిలేశావా? లేక నీ నిర్ణయంతోనే వదిలెళ్లిపోయావా?
ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం ఇప్పటికీ నా దగ్గర లేదు... బహుశా ఎప్పటికీ దొరకకపోవచ్చు కూడా...
కానీ ఇప్పుడు ఒక విషయం మాత్రం అర్థమవుతోంది... నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజే మన కథ ముగిసిపోయి ఉండవచ్చు, కానీ ఆ కథను నా మనసులో మళ్లీ మళ్లీ చదువుకుంటూ నేనే దానికి కొత్త పేజీలు జోడించుకుంటూ వచ్చాను...
నీ నుంచి సమాధానం రాని ప్రతి ప్రశ్నకు నా ఊహలతో సమాధానాలు రాసుకున్నాను... నువ్వు తిరిగి రాని ప్రతి దారిలో నా ఆశలతో అడుగులు వేసుకున్నాను... నువ్వు ఎప్పుడో విడిచిపెట్టిన గతాన్ని నేను మాత్రం నా వర్తమానంలో దాచుకున్నాను...
ఇప్పుడు ఆ గతాన్ని చెరిపేయాలని లేదు... ఎందుకంటే అందులో నా మొదటి ప్రేమ ఉంది... నా అమాయకత్వం ఉంది... నా జీవితంలో నిజాయితీగా ప్రేమించడం నేర్చుకున్న ఒక అందమైన కాలం ఉంది...
కానీ ఆ జ్ఞాపకాల కోసం నా వర్తమానాన్ని శిక్షించుకోవాలని కూడా లేదు...
నిన్ను మర్చిపోవడమే ప్రేమకు ముగింపు కాదు... నిన్ను తలచుకున్న ప్రతిసారీ బాధపడకపోవడమూ ప్రేమను అవమానించినట్లు కాదు...
కొన్ని జ్ఞాపకాలు మనతోనే ఉంటాయి... కానీ వాటితోనే జీవించాల్సిన అవసరం లేదు... కొంతమంది మన జీవితంలోకి వస్తారు... మనతో కలిసి నడవకపోయినా, మనల్ని మనం అర్థం చేసుకునేలా చేసి వెళ్లిపోతారు...
బహుశా నువ్వు కూడా నా జీవితంలో అలాంటి ఓ అధ్యాయమేనేమో...
నువ్వు నా జీవితంలోకి రావడం నా ఎంపిక కాకపోవచ్చు... నువ్వు నా జీవితంలో నుంచి వెళ్లిపోవడం కూడా నా చేతుల్లో లేకపోవచ్చు... కానీ ఆ జ్ఞాపకాలను మోస్తూ నా జీవితాన్ని ఎలా కొనసాగించాలో నిర్ణయించుకునే అవకాశం ఇప్పటికీ నా చేతుల్లోనే ఉంది...
అందుకే ఈ రోజు నీకు వీడ్కోలు చెప్పడం లేదు... ఎందుకంటే నువ్వు నా జ్ఞాపకాల నుంచి ఒక్క రోజులో వెళ్లిపోతావని నేను అనుకోవడం లేదు...
నా మనసులో మిగిలిపోయిన ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతకడం మాత్రం ఆపాలనుకుంటున్నాను...
విధి నిన్ను నా నుంచి దూరం చేసిందో, నువ్వే నన్ను నీ ప్రపంచం నుంచి దూరం చేశావో ఇక నాకు తెలియాల్సిన అవసరం లేదు...
నువ్వు నా జీవితంలో ఉండాలని కోరుకున్న రోజులు నావి... నువ్వు లేని జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి నేను పడిన కష్టాలు కూడా నావే...
అందుకే ఈ కథలో నిన్ను తప్పుపట్టే చివరి వాక్యం రాయను... నన్ను నేను ఓదార్చుకునే అబద్ధమూ రాయను...
జరిగినదాన్ని జరిగినట్లుగా అంగీకరిస్తాను... గడిచినదాన్ని జ్ఞాపకంగా దాచుకుంటాను... రాని సమాధానం కోసం ఎదురుచూడకుండా నా జీవితంలోని మిగిలిన పేజీలను రాయడం మొదలుపెడతాను...
ఎందుకంటే ఒకప్పుడు నిన్ను ప్రేమించడమే నా ప్రపంచం అనుకున్న నేను, ఇప్పుడు నా ప్రపంచంలో నాకంటూ కూడా ఒక స్థానం ఉందని తెలుసుకోవాలి...
చివరిగా ఒక్క మాట...
నువ్వు నన్ను విధిలించుకున్నావో... లేక వదిలెళ్లిపోయావో... నాకు ఇప్పటికీ తెలియదు...
కానీ ఇన్నేళ్లుగా నిన్ను వెతుక్కుంటూ, నువ్వు వదిలేసిన ఆ పాత రోజుల దగ్గరే ఆగిపోయిన నాలోని నన్ను మాత్రం ఇకపై అక్కడే వదిలేయాలని అనుకోవడం లేదు...
నీ జ్ఞాపకాలను చెరిపేయకుండా, నీ మీద కోపాన్ని పెంచుకోకుండా, నీ నుంచి ఏమీ ఆశించకుండా...
ఒకప్పుడు నిన్ను ఎంత నిజాయితీగా ప్రేమించానో, ఇకపై నన్ను నేను కూడా అంతే నిజాయితీగా ప్రేమించుకోవాలని ఉంది...
ఎందుకంటే... నువ్వు నా కథలో ఒక అందమైన అధ్యాయం కావచ్చు... కానీ నా కథ అక్కడితో ముగిసిపోవాల్సిన అవసరం లేదు.
- ©️®️✍️Mr.VRites (Rahul Vemula)
No comments:
Post a Comment